* ( الْكِتابَ الْمُسْتَبِينَ ) * ) . آرى « تورات » كتاب مستبين يعنى كتاب روشنگر بود ، و به تمام نيازمنديهاى دين و دنياى بنى اسرائيل در آن روز پاسخ مىگفت ، همانگونه كه در آيه 44 سوره مائده نيز مىخوانيم إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْراةَ فِيها هُدىً وَنُورٌ . « ما تورات را نازل كرديم كه هم در آن هدايت بود و هم نور و روشنايى » . در مرحله چهارم باز به يكى ديگر از مواهب معنوى - موهبت هدايت به صراط مستقيم - اشاره كرده ، مىگويد : « ما آن دو را به راه راست هدايت نموديم » ( * ( وَهَدَيْناهُمَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ) * ) . همان راه راست و خالى از هر گونه كجى و اعوجاج كه راه انبياء و اولياء است ، و خطر انحراف و گمراهى و سقوط در آن وجود ندارد . جالب اينكه : در سوره حمد كه در همه نمازها مىخوانيم وقتى كه از خدا تقاضاى هدايت به « صراط مستقيم » مىكنيم مىگوئيم : راه كسانى كه آنان را مشمول نعمتهاى خود قرار دادى ، نه راه مغضوبين و گمراهان ، و اين همان راه انبياء و اولياست . در پنجمين مرحله به سراغ تداوم مكتب و بقاى نام نيك آنها رفته ، مىگويد : « ما ذكر خير آنها را در اقوام بعد باقى و برقرار ساختيم » ( تا به عنوان دو اسوه شناخته شوند ، و مردم جهان از روش و تاريخ آنان الهام گيرند ) ( * ( وَتَرَكْنا عَلَيْهِما فِي الآخِرِينَ ) * ) . اين همان تعبيرى است كه در آيات گذشته در باره « ابراهيم » و « نوح » آمده بود ، اصولا همه مردان خدا و رهروان بزرگ راه حق ، تاريخ و نامشان جاويدان است ، و بايد چنين باشد كه آنها متعلق به قوم و ملتى نيستند ، بلكه تعلق به تمام